Δεν είναι εύκολο να αποφύγει κανείς τον πειρασμό να αισθανθεί μια μικρή – μικρή έστω γεύση αισιοδοξίας από τα αποτελέσματα των βρετανικών εκλογών. Οι εκτιμήσεις βέβαια που την προκαλούν είναι εντελώς πρόχειρες και ίσως αποδειχθούν αβάσιμες αλλά μπορούν να τις κάνουμε, έστω για σήμερα.
Πρώτον, αναδείχνεται μία στροφή της κοινωνίας προς τα αριστερά. Οι Συντηρητικοί έχασαν τη δυνατότητα της πλειοψηφικής κυβέρνησης που είχαν μέχρι χθες τη νύχτα. Το Εργατικό Κόμμα, που τις πρώτες μέρες μετά την προκήρυξη των εκλογών αναμενόταν ότι θα καταρρεύσει κατάφερε να έχει μια σημαντική αύξηση ψήφων και εδρών. Θα πει κανείς ότι είναι οι γνωστοί συμβιβασμένοι Σοσιαλδημοκράτες που έχουμε γνωρίσει σε όλη την Ευρώπη. Μπορεί. Όμως το Εργατικό Κόμμα του Κόρμπιν δεν είναι το Εργατικό Κόμμα του Μπλερ ούτε του Μπράουν. Ο σημερινός ηγέτης των
Πρώτον, αναδείχνεται μία στροφή της κοινωνίας προς τα αριστερά. Οι Συντηρητικοί έχασαν τη δυνατότητα της πλειοψηφικής κυβέρνησης που είχαν μέχρι χθες τη νύχτα. Το Εργατικό Κόμμα, που τις πρώτες μέρες μετά την προκήρυξη των εκλογών αναμενόταν ότι θα καταρρεύσει κατάφερε να έχει μια σημαντική αύξηση ψήφων και εδρών. Θα πει κανείς ότι είναι οι γνωστοί συμβιβασμένοι Σοσιαλδημοκράτες που έχουμε γνωρίσει σε όλη την Ευρώπη. Μπορεί. Όμως το Εργατικό Κόμμα του Κόρμπιν δεν είναι το Εργατικό Κόμμα του Μπλερ ούτε του Μπράουν. Ο σημερινός ηγέτης των










































