
του Γιάννη Περάκη
Θεωρείστε το κείμενο αυτό σαν εξομολόγηση σ΄αγαπημένους φίλους μετά δύο, τρείς τσικουδιές. Τότε που τα πράγματα είναι πιο «cool», μιλάς «ελεύθερα» και τα «τείχη και οι άμυνες» κατεδαφίζονται. Αισθάνεσαι όλο το κόσμο φίλο και συνταξιδιώτη. Μιλάς για πολιτική για ενότητα, για παλιούς φίλους, πρώην συντρόφους που δώσατε μαζί μάχες και άλλες χάσατε και άλλες κερδίσατε. Παραμένει όμως η πίκρα σε όλους ότι είμαστε στα μισά της διαδρομής. Τότε κάποιοι απο τους φίλους σε «προσβάλλουν», λέγοντας ότι έχεις συμβιβασθεί. Αισθάνεσαι «ντροπή». «Ντροπή» που ξεστόμισες τη λέξη ενότητα με όρους που νοιώθεις και καταλαβαίνεις εσύ. Είσαι «καθαρός» δεν είσαι λαμόγιο, αρχίζεις να μιλάς. Ψάχνεις για επιχειρήματα, τα βρίσκεις και τα ξεφουρνίζεις:








































